Iedere dag nieuwe kansen

Weer een mooie dag. Het begon vanochtend met de beslissing binnen zwemmen of buiten. Het werd buiten in het bos meer. Daarvoor heb ik 3 kwartier buiten gelegen met mijn hoofd bij de buitendeur, want binnen had ik een cd met klankschaalmuziek opgezet. Heerlijk het geluid van klankschalen over mij heen laten komen.

Daarna gefietst naar het meer. Daar 3 kwartier gezwommen, 5x naar een ponton, ongeveer 1200 meter bij elkaar. In het zonnetje opgedroogd en weer naar huis gefietst. Onder de douche gesprongen, boodschappen gedaan en om 3 uur kwam er iemand voor een Reiki behandeling.

Deze behandeling voelde goed, persoon was heel erg ontspannen, de muziek klopte en afgesloten met een klankschaal. Even rustig water gedronken en de sessie afgesloten.

 Met Midas naar de dierenwinkel, want tijens de Reiki behandeling voelde ik dat het goed was om een Apagonis aan te schaffen. Mijn zoon wil dit al een tijd, maar ik had daar nog wat bedenkingen tegen. Afgelopen weken een paar keer per week, daar gaan kijken en nu de knoop doorgehakt. Morgen ga ik een knalgeel met oranje diertje halen. Ik heb er ontzettend veel zin in.

 Vanavond bij een vriendin geweest, om een flyer op te halen, zij geeft massages, maar dan weet ik ongeveer wat op een A5 kan. Kop koffie gedronken en lekker gekletst. Om half 10 weer terug naar huis gefietst.

Tijdens het uitlaten van de hond bedacht ik mij opeens dat mijn jongste zoon (18) bij zijn vader was en geen vervoer naar huis had. Ik had hem gisteren naar Schiphol gebracht om de 2 laatste vluchten met zijn vader mee te maken. Mijn ex-partner is nu met pensioen en dat is goed gevierd. Tegelijk bedacht ik mij dat ik hem wel met zijn pensioen kon feliciteren. Zo gezegt zo gedaan, ik kwam een beetje luidruchtig binnen. Ik heb zijn ex-vriendin met partner en vriendin een hand gegeven, collega en vrouw die ik kende begroet en mijn oud-buren, maar tevens vrienden en mijn zoon. Wijntje gedronken, foto's gezien, gezellig zitten kletsen met kennis en na 1,5 uur met mijn zoon opgestapt en naar huis gegaan. Het voelde goed. Ik hoop dat de rest dat ook vond.

Mijn zoon vond het prima, alleen het luidruchtig binnenkomen wat minder, daar kan ik het alleen maar mee eens zijn. Volgende keer doe ik het anders, maar de eerstvolgende keer komt mijn ex-man bij mij, omdat onze oudste zoon na 3 maanden werken in Portugal weer thuis komt en ik een feestje heb georganiseerd.

Nu lig ik te stuiteren in mijn bed, ik hoop doordat ik het nu opgeschreven heb ik sneller in slaap kan komen.

Morgen het dwergpapegaaitje halen. :-) 

Gedachten

Gedachten, gedachten, gedachten. Ze moeten uit mijn hoofd, heel erg hard uit mijn hoofd.

Wat Drijft mij. Dat blijft toch wel de essentie van mijn leven. Wat dreef mij toen ik klein was, tiener en puber, adolescent, volwassene en nu als 50-er.

Mij Drijft dat ik het beste wil voor iedereen, dat is dus niet te realiseren. Op school las ik de dyslecten voor, ik kon sneller lezen en zij konden het sneller oppakken. Heb ik een klasgenoot naar een mentor gebracht, achter op de fiets, omdat ze een zelfmoord poging had gedaan.

Thuis was mijn motto, niet opvallen, het is al zo lastig. Op mijn 7de las ik boeken, die ik zelfs nu nog aantrekkelijk vind om te lezen. Veel over pubertijd, de wereld, spiritualiteit, afrikaanse stammen, sjamanen. Rond mijn 12de werd het bij mij wel duidelijk dat ik anders was, ik kon moeilijk leren. Uiteindelijk na 2x 1ste klas mavo, ging ik naar de LOM Mavo. Daar ging het beter, nou ja beter, de eerste 3 maanden haalde ik 10-en en daarna kwam, ik mag dit niet, dit kan ik niet en haalde vervolgens weer 5-en. Tijdens Duits, Engels zat ik achter mijn leerboek met een leesboek. Lezen, lezen, lezen alles wat los en vast zat van bouquet reeks naar psychologische literaire thrillers tot wetenschapsboeken. Niet 1 per keer, nee 10 lagen er naast mijn bed en tegelijk werden ze gelezen, maar leren ...... dat kan ik niet. Van een docent Nederlands moest ik 1 jaar opschrijven wat ik las, helaas is daar nooit iets mee gedaan. Van een docente aardrijkskunde moesten wij boeken lezen van Cubaanse schrijvers (zij was Cuba fanaat in die tijd). Spaanse schrijvers is lastig te lezen, maar Cubaanse .... ander verhaal. Mijn klasgenoten haakten af en ik verslond ze. Ik ben er maar mee gestopt, want ik had allang geen aansluiting meer. Ik probeerde het en probeerde het, uiteindelijk gaf ik mezelf zo ontzettend weg en werd ik er niet veel wijzer van. De anderen wel, want ik rende me rot.

Nu alles op zijn plek valt, vind ik het eigenlijk ook wel leuk om het zo terug te zien. Zonder pijn, zonder gekwetstheid, gewoon zoals het is. Ik kon niet anders en zij konden niet anders op mij reageren. Natuurlijk waren er ook leuke dingen: tafeltennissen in de kelder (ik loensde, maar ik kon goed tafeltennissen), leren klaverjassen (heerlijk, iets waar ik goed in was en ook vaak tot ver in de nacht aan het doen was).

Nu kom ik erachter dat ik gewoon 50 jaar levenservaring heb. Psychologische boeken verslonden of het worstebroodjes waren. Heel veel boeken over Reiki (na mijn inwijding), Quantum Touch (na 2 cursussen), Quantum Fysica, Quantum Matrix, Quantum Healing gelezen. En ga zo maar door. Dat voelt als thuiskomen, dit is wat al heel lang bij mij hoort, alleen op de verkeerde manier gebruikt.

Ik wens voor iedereen heel veel inzicht, mededogen met de andere, zeker in combinatie met scheidingen. Hoe vaak hoor je niet dat ouders kinderen tegen elkaar opzetten. Ik vind dat erg, want kinderen kunnen er niets aan doen dat zij er zijn. Opzetten tegen de andere ouder is het minste wat je als mens kan doen (het zegt alles over degene die dat doet, probeer het te nuanceren en blijf bij je eigen verantwoordelijkheid (dat is altijd mijn motto geweest, als ik heel erg boos, verdrietig of gekwetst was. De kinderen moeten de kans krijgen om zich als evenwichtige persoonlijkheden te ontwikkelen, dat is al lastig in een ontwrichte situatie)). Moeilijk, maar fouten maken is niet erg.

Ik ben mij er altijd bewust van geweest, dat kinderen 2 ouders nodig hebben. Hoe? Dat maakt niet uit. Als mijn partner ooit een andere relatie heeft, dan zal zij zich nooit boven mij stellen. Gelijkwaardig, zij is dan de nieuwe partner van. En wordt daarbij ook een oma van zijn kleinkinderen, op gepaste afstand. Ik ben de moeder heb volledig achter en naast de ontwikkeling van mijn kinderen gestaan, ik wordt de (hoop ik -:)) betrokken oma van onze kleinkinderen. Ik heb gezien en gevoeld als je ex-partner zich benadeelt voelt en wat er dan allemaal uit de kast wordt getrokken aan narigheid. Dit is absoluut een verlies-verlies situatie voor iedereen. Ook voor buitenstaande familie. Mijn cursus Coaching Self Awareness ging ervan uit van een win-win situatie. Dat is er goed ingeramd, moet ik zeggen. Wat er ook gebeurt is, ik blijf mijn schoonfamilie zien, mijn schoonouders, nicht en neef met partners en kinderen. Ik moet zeggen: ik ben erg trots op mezelf en ook op hun, het is en blijft een enorme verandering. En zij zijn, helaas, meegenomen in alle ellende. 10 jaar geleden had ik, zoals heel veel mensen, de stekker eruit getrokken en in boosheid de kinderen geprobeerd van mijn ex-partner weg te houden. Ik ben blij dat ik dat nu niet gedaan heb, er is bij ons zoveel openheid, zoveel diepe gesprekken, zoveel verbinding.

Het is gewoon niet te beschrijven hoe trots ik op mijn kinderen ben. Zij hebben zich staande gehouden in een voor mij kwetsbare periode en voor hun onzekere periode.

 Ik ga nu naar de tuin, gelukkig heeft mijn broer fysiek werk gevonden voor me, ik ga aardappels rooien. YES.

Iets teveel energie! 

Stappen nemen

Het is 8 uur, Lennaert naar Schiphol gebracht, hij gaat met Onno mee met zijn laatste vlucht. Yorick gaat met de trein naar Lissabon. De mannen (Yorick en Lennaert) doen het goed, worden volwassener nemen hun verantwoordelijkheden binnen hun grenzen.
 
Gisteren weer een gesprek gehad met mijn Reiki-master. Ik heb bij hem een workshop gehad en hij heeft mij bezig gezien met datgene wat ik het liefst doe: mensen energie geven. Ik ben niets meer en niets meer dan een holle bamboe waar Universele Levensenergie doorheen stroomt. Ik voel het iedere dag en ben ook iedere dag geweldig blij dat ik het mag voelen!
 
Gisteravond was ik aan het stofzuigen en kwam er een zin in mij boven: Mijn Kracht is het Beste in Anderen naar boven te halen met de intentie van liefde.
Dit doe ik al mijn hele leven, zo ben ik en dat past bij mij. Er kwam nog een zin in mij boven: Ik ga mijn Kracht omzetten in (ook) bij mij het beste naar boven te halen met de intentie van liefde.
 
Dit mailde ik naar Bas (Reiki-meester), krijg ik een mailtje terug dat hij meteen moest denken aan Freddy Mercury met: I want to break free-hee. Zo voelt het ook. Ik mag groeien, ik mag mezelf laten groeien, ik kan anderen laten groeien.
 
Waar denk ik dan nog meer aan.
 
Ik ben gescheiden, dat is niet makkelijk geweest. Het besef dat we uit elkaar gegroeid zijn. Ik heb in mijn huwelijk en daarvoor mijn ex-man alle ruimte gegeven om van zijn droom zijn werk te maken. Dat is gelukt, ik heb mezelf in het verhaal een beetje vergeten. Dat is was een keuze, alleen tijdens mijn spirituele ontwikkeling kwam ik met mezelf in conflict. Wij hebben kinderen daarvoor blijf je bij elkaar (dacht ik). Mijn ouders zijn ook gescheiden, dan krijg je het besef of idee "zie je ik kan het niet, ik ben beschadigd daardoor". Niets is minder waar, in 1998 kwam ik met Reiki in aanraking. Ik had een nekhernia, waar ik al een paar jaar mee liep, hij werd alleen nog heftiger. Chirurg wilde niet opereren, omdat het op een moeilijk te opereren plek zat en adviseerde me de kant van alternatieve geneeswijze op te gaan. Via een kennis kwam ik in contact met Dieuwke Palsma een Reiki-master. Mooie, wijze, recht door zee vrouw, beide benen op de grond, zij heeft mij met Reiki in aanraking laten komen. Mijn hernia werd beheersbaar en ik besloot dat ik hetzelfde ook wilde leren.
In oktober 2000 had ik mijn 1-ste Graads inwijding. Een wereld ging voor mij open, maar er kwam ook heel veel terug en dat was eng! Ik ging weer zien zoals ik voor mijn 7de zag en dat was beangstigend. Ik voelde en las mensen, nu is het mij duidelijk dat ik in mijn jeugd helder zag. Het is weggegaan, omdat de omgeving zei dat het niet klopte wat ik zag of voelde. Ik heb aura's gezien als ik buiten aan het spelen was, ik heb erover gelezen toen ik een jaar of 7 was en besloten dat ik dat wilde afsluiten. Heb ik gedaan.
 
Na die inwijding stond mijn leven op zijn kop, mijn partner snapte helemaal niets meer van mij (terecht), ik snapte niet eens mezelf. Wij waren al uit elkaar aan het groeien, want nu besef ik ook dat alle kwalen die ik had voort kwamen uit stress. Ik was in die jaren niets meer, ik had geen zelfwaarde, onze relatie was ongelijkwaardig etc. etc.
 
Ik pakte alles weer op zoals het was en 15 maanden later mijn Reiki 2 inwijding. Nog leuker! Dan kan je alles energie geven op afstand, ik voelde mij echt een heks op een bezem. Vrij weinig ermee gedaan, omdat ik het eng vond, geen ruimte had om het te doen. Echt 100% moest inzetten voor mijn kinderen en vrijwilligerswerk wat ik deed en daarbij ook getrouwd zijn.
 
In 2007 heb ik, met mijn partner, de Coaching Self Awareness gedaan, en Self Aware werd ik. Alleen wat doe je ermee? Nog een cursus dus naast de Basic ook de Advanced. En zoals het al doet vermoeden heel veel in de engelse taal. Hoe kom je bij je gevoel en word je van jezelf gewaar in een andere taal dan je moedertaal? Kortom, hier ging echt het roer om. Probleem hoe voer ik het uit? Ik kwam erachter dat ons huwelijk niet meer te redden was, daar had ik ook geen intentie toe. Als ik zou blijven zou ik weer in mijn oude patroon vallen. Het duurde nog 4 jaar voordat ik eindelijk mijn advocaat de opdracht gaf om de procedure in werking te zetten.
 
De jongens waren op een leeftijd dat ik me daar niet zoveel zorgen meer over hoefde te maken. Naderhand blijkt dat niets minder waar is, maar in de 2 jaar dat wij op een ander adres wonen in een geweldig goed aanvoelende woning met een onwijs gave tuin (dank broer!!, dat hij in april beplant is), zijn de jongens zichzelf emotioneel tegengekomen. Allebei hebben ze de stap genomen om te rade te gaan bij een psycholoog en het heeft ze enorm geholpen. Ik ben trots op mijn mannen.
Daarbij ondersteunt door, (nu) een vriendin van mij, die holistische massage doet. Eerst iedere 2 weken en afbouwend naar 1x per 6 weken. Klein jaartje mee gemoeid, het was het waard. 
Reiki en ondersteuning van je kinderen kan heel goed, alleen alle kracht had ik voor mezelf nodig en vond ik het voor hun geen meerwaarde. Lennaert wil het ook niet, hij kan het zelf wel.
 
Na veel getouwtrek is de scheiding een feit, heb ik mijn baan opgezegd (afgelopen december). Ik zat al ruim een jaar in een depressie/burn out en liep in mijn baan continue tegen mijzelf aan. Hoe diep zitten mijn Kwaliteiten en Valkuilen. Na 3 jaar psycholoog en ik kom er nog graag, ik houd van confrontatie en dat ik in actie moet komen. Een beetje lui ben ik wel en mag ik ook zijn, want na een luie periode kom ik altijd weer voor 200% in actie. Het is alles of niets. Niets doen is betrekkelijk, want ik help mijn broer in zijn tuinen (spit, schoffel, zeef zand, zit op mijn knieen te wieden of ik lig op mijn buik als ik er niet bij kan! Heerlijk. Ik doe aan yoga en zwem iedere week zo'n 3 kwartier. Iedere 6 weken massage.
Vorig jaar begonnen met cursus Praktische Intuïtie, dat is heel veel voelen, zien, bewust worden van mijn kwaliteiten en die om gaan zetten in daden. Vandaar deze blog. Die gaat mij scherp houden, het staat ergens en ik moet mij eraan houden.
 
Eerlijkheidshalve moet ik zeggen dat ik in een zeer luxe positie verkeer en dat besef ik ook heel goed. Mijn partner gaat met pensioen, ik heb nog geen idee wat dit inhoudt. Er komt wel een stuk rust. Geen gegoochel meer met alimentatie. De jongens laat ik hierbij buiten beschouwing, want dat is een ander verhaal. Dat ligt bij hun zelf en wat zij ermee willen doen. Ik denk dat zij gaan kiezen voor contact met hun vader in plaats van strijd met hun vader.
 
Ik geef ze groot gelijk!! Geld en getouwtrek vertroebeld alles en het gaat om Verbinding, dat is het allerbelangrijkste.
 
Lees verder...